141آنان معتقدند كه انسان مرده، غايب است و دور از دسترسپس چگونه مىتواند دعايى را اجابت كند. 1
نقد و ارزيابي وهابيت در مسئله شفاعت انبيا و اوليا
در ابتدا بايد به اين نكته اشاره كرد كه شفاعت همراهى يك انسان شايسته با كسى است كه افزون بر عمل نيك، گناهانى نيز دارد و شفيع با اين همراه شدن، او را نجات مىدهد. انبيا، اوليا و صالحان به علت مقام و جايگاه ارزندهاى كه نزد خداوند متعال دارند، مورد توجه خاص پروردگارند. به همين علت انسان گناهكار كه ارتباط خود را با خدا و انبيا قطع نكرده است، از آنان مىخواهد تا در حق وى دعا كنند. بنابراين درخواست دعا، امرى پسنديده و بدون اشكال است واختصاص به قيامت ندارد. پس اگر كسى به برادر دينى خود بگويد التماس دعا، آيا بايد او را متهم به شرك كنيم كه چرا در دنيا چنين سخنى گفتى؟
افزون بر اين، در قرآن كريم نيز آياتى وجود دارد كه شفاعت را به خدا اختصاص نمىدهد و مىفرمايد: مَنْ يَشْفَعْ شَفٰاعَةً حَسَنَةً يَكُنْ لَهُ نَصِيبٌ مِنْهٰا (نساء: 85). برخى مفسران اهل سنت، مانند نيشابورى در ذيل اين آيه گفتهاند كه پيامبر(صلى الله عليه و آله) فرمود: «هركس برادر مؤمنش را دعا كند، دعايش مستجاب مىشود». فخر رازى هم شفاعت را به دعا تفسير مىكند و در ذيل آيه وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنٰا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً (غافر: 7) مىگويد: «اين آيه بر شفاعت فرشتگان از گناهكاران