137حضرت براى شفا، به سوى بيماران برود، بلكه آنان با نااميدشدن از همهجا، متوسل به پيامبر خدا مىشدند.
مقام شفاعت انبيا
در قرآن كريم آيات متعددى وجود دارد كه شفاعتكردن را حق خدا مىداند و فقط كسانى حق شفاعت دارندكه از سوى خدا مأذون باشند. آيات 28 سوره انبيا و 26 سوره نجم در مورد شفاعت فرشتگان و آيه 86 سوره زخرف كه شفاعت شاهدان را بازگو مىكند، از آياتىاند كه درباره شفاعت غير خداوند سخن مىگويند.
«شوكانى» در كتاب «فتحالقدير» در رابطه با آيه نفى شفاعت مىگويد:
منظور اين است كه شفاعت براى هيچكدام از اين معبودها (بتها) نيست. البته خداوند به فرشتگان و انبيا اذن شفاعت داده است تا شفيع كسانى باشند كه مستحق شفاعتاند. 1
آيه 64 سوره نساء نيز شفاعت پيامبر(صلى الله عليه و آله) را در حق بندگان ثابت مىكند و گرنه خود آنان بدون حاضر شدن نزد پيامبر(صلى الله عليه و آله) نيز مىتوانستند از خداوند طلب آمرزش كنند. پس آيه مذكور، اذن شفاعت و واسطه بودن پيامبر(صلى الله عليه و آله) را بيان مىكند.
بنابراين آياتى كه ابتدا بهطور كلى شفاعت را نفى و سپس مشروط به اذن الهى مىكنند، بيانگر جواز شفاعت براى غير خداوندند؛ نظير آيات: 255 بقره، 28 انبيا، 41 دخان، 26 نجم، 94 انعام و... . بنابراين هرچند كه شفاعت حق خداوند است، اما خداوند اين حق را براى پيامبران نيز قائل