130را بىنياز سازد.
وَ مٰا أَرْسَلْنٰا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلاّٰ قٰالَ مُتْرَفُوهٰا إِنّٰا بِمٰا أُرْسِلْتُمْ بِهِ كٰافِرُونَ * وَ قٰالُوا نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوٰالاً وَ أَوْلاٰداً وَ مٰا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ (سبأ: 33و34)
و ما در هيچ شهر و ديارى [پيامبر] بيمدهندهاى نفرستاديم، مگر اينكه ثروتمندان آنها [كه مست ناز و نعمت بودند] گفتند: «ما به آنچه فرستاده شدهايد، كافريم» و گفتند اموال و فرزندان ما [هم] بيشتر است و [اين نشانه علاقه خدا به ماست] و ما هرگز عذاب نخواهيم شد.
بنابراين اگر جمعيت مؤمنان، كمتر از جمعيت غيرمؤمن است و ديگران در دارايى و افراد بر آنان برترى دارند، طبيعى است كه مؤمنان در زمين مستضعف باشند و از اينكه تحت سيطره مردم واقع شوند، بترسند. خداوند تبارك و تعالى در قرآن از مؤمنان با عنوان مستضعفان ياد مىكند و مىفرمايد:
وَ اذْكُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِيلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِي الْأَرْضِ تَخٰافُونَ أَنْ يَتَخَطَّفَكُمُ النّٰاسُ فَآوٰاكُمْ وَ أَيَّدَكُمْ بِنَصْرِهِ وَ رَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّبٰاتِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ (انفال: 26)
و به خاطر بياوريد هنگامى را كه شما در روى زمين گروهى كوچك و زبون بوديد، آنچنان كه مىترسيديد مردم شما را بربايند. ولى او شما را پناه داد و با يارى خود تقويت كرد و از روزىهاى پاكيزه بهرهمند ساخت تا شكر [نعمتهايش] را به جا آوريد.
از اين گذشته، پيامبر(صلى الله عليه و آله ) نيز اهل بيتش(عليهم السلام) را به مستضعف شدن پس از خود توصيف كرد. احمد بن حنبل در مسندش و طبرانى در معجم كبير به سند خودشان از امالفضل دختر حارث كه ام ولد عباس و خواهر ميمونه