113اهانت كرده، و اهانتكننده به من، به خدا اهانت كرده است». 1
همچنين حضرت در سخن ديگرى فرمود: «كسى كه على(عليه السلام) را دوست بدارد، مرا دوست داشته، و دشمن او با من دشمنى كرده است». 2
به راستى پس از ديدن و شنيدن اين روايات، كسى كه منصف باشد چه مىگويد؟ آيا دشمن على(عليه السلام)، دشمن پيامبر(صلى الله عليه و آله ) نيست؟ آيا چنين فردى در زمره مؤمنانى است كه خدا و رسولش او را دوست دارند، يا از گروه فاسقانى كه دشمن خدا و رسول او(صلى الله عليه و آله ) مىباشند؟
از امور شگفتانگيز اين است كه اگر كسى به ابوبكر يا عمر يا عثمان اهانت كند، او را از اسلام بىنصيب مىدانند و هيچ عذرى از او نمىپذيرند، رواياتش را رد مىكنند و به اقوالش اعتنا نمىكنند. ولى كسانى كه به اميرمؤمنان على بن ابىطالب(عليه السلام) اهانت مىنمايند و با آن حضرت دشمنى مىكنند، نه تنها احاديث آنان را معتبر مىدانند و در صحاحشان نقل مىكنند، بلكه به رواياتشان عمل مىنمايند و آنها را توثيق مىكنند. گويى اينان سوگند ياد كردهاند كه خلاف گفتههاى پيامبر(صلى الله عليه و آله ) عمل كنند و به جاى دشمنى با دشمنان على(عليه السلام)، با آنان دوستى كنند.
براى اثبات اين ادعا، به برخى از سخنان علماى اهل تسنن در اين باره اشاره مىكنيم:
«يحيى بن معين» مىگويد: