80
مخلوقات، فرمانبران اهل بيت عليهم السلام
در كتاب «مناقب» نوشته شده است: «زرارة بن اعين گويد كه از مولايم امام صادق(ع) شنيدم كه از پدران گرامش نقل مىفرمود: روزى امام حسين(ع) به عيادت بيمارى رفت كه در تب شديدى مىسوخت. وقتى آن حضرت وارد خانۀ بيمار شد، تب او قطع گرديد.
بيمار به امام حسين(ع) عرض كرد: «به راستى، به حقانيت آن مقامى كه به شما عطا شده راضى شدم. تب از شما فرار مىكند؟ امام حسين(ع) فرمود:
والله ما خلق الله شيئاً إلاّ وقد أمره بالطاعة لنا.
به خدا سوگند هيچ چيزى را نيافريده، جز آنكه به او دستور داده تا در فرمان ما [اهل بيت عليهم السلام] باشد.
آنگاه مىگويد: ما صدايى را شنيديم، ولى شخصى را نمىديديم كه مىگفت: لبّيك. و امام حسين(ع) فرمود:
أليس أميرالمؤمنين(ع) أمرك أن لاتقربي إلاّ عدوّاً أو مذنباً لكى تكونى كفارةً لذنوبه، فما بال هذا؟ 1
مگر اميرمؤمنان على(ع) به تو دستور نداده كه نزديك نشوى جز به دشمن و شخص گنهكار تا كفّارة گناهان او باشى؟ گناه اين شخص چيست؟
چكيدهاى از ابر رحمت امام حسين(ع)
شيخ طوسى رحمه الله در كتاب «تهذيب الأحكام» مىنويسد: «ايّوب بن اعين گويد كه امام صادق(ع) فرمود: زنى در بيتالله الحرام مشغول طواف كعبه