114بن سيرين» نقل كرد: خبردار شدم كه انصار قبل از تشريففرمايى پيامبر اكرم(ص) به مدينه گرد هم آمدند و گفتند: خوب است روزى را براى يادمان اين امر تعيين كنيم و در آن روز جمع شويم و از اين نعمتى كه خدا بهواسطه آن بر ما منت نهاده، ياد كنيم. گفتند روز شنبه براى آن كار تعيين شود. گفتند: هرگز با يهوديان در روزشان شريك نمىشويم. گفتند: روز يكشنبه باشد. گفتند: با نصارا نيز در روزشان شريك نمىگرديم. گفتند: روزِ «عُرُوبه» براى اين كار باشد و آنها روز جمعه را روز عروبه مىناميدند و در آن روز در خانه «ابواُمامه، اسعد بن زراره» جمع آمدند و گوسفندى قربانى كردند و همان گوسفند براى خوراك همه آنها كفايت كرد. 1
پيروان اهل بيت، ميلاد پيامبر اكرم(ص) و ائمه معصوم(ع) و همچنين مناسبتها و يادمانهاى بزرگ اسلامى را گرامى مىدارند. آنان جشن و شادمانى خود را با خواندن قرآن آغاز مىكنند و سپس با تأمل در آيات و نيز بيان سيره رسول خدا(ص) و اهل بيت پاكش، درسهاى بزرگى مىآموزند. در اين صورت، بسيار عجيب است كسى جمع شدن براى بيان احاديث رسول خدا(ص) و خواندن اشعار در مدح آن حضرت را بدعت، آن هم بدعت به معناى فقهى و اصطلاحى آن بداند. درحالىكه در برابر آنان دهها مورد است كه شاعران در حضور پيامبر اكرم(ص) قصيدههاى خود را در مدح ايشان مىخواندند و آن حضرت آنان را از اين كار منع نمىكرد؛ حال چه مانعى دارد در روز ميلادش شعرى در مدح آن بزرگوار و بزرگداشت رسالت عظيم او خوانده شود!
«كعب بن زهير» در حضور رسول خدا(ص) اين اشعار را سرود: