50 ديدگان نگران و دلهاى پردرد و مضطربشان را به آوردگاه دوخته بودند تا شاهد نابترين حماسۀ عالم آفرينش در صحنۀ كربلا باشند.
حماسۀ اصحاب
ياران و دوستان اهل بيت: پيشاپيش خاندان وحى صفآرايى كرده بودند و اجازۀ ورود به خط مقدم نبرد را به آنها نمىدادند و مىگفتند: «پناه بر خدا از اينكه ما زنده بمانيم و شاهد شهادت و به خون غلتيدن شما باشيم».
پرورشيافتگان مكتب حسينى مرگ را به بازى گرفته بودند و هر كدام كه در مقابل امام هدايت خود قرار مىگرفتند، با تبسمى ملكوتى مقتداى خود را ميهمان جشن عشق و ايثار خود مىكردند. ضيافتى كه در آن، زن و مرد پاسدارى از حريم امامت را افتخار مىشمردند. مجلس عشق لاهوتيان زمين، اهالى آسمان را به وجد آورده بود؛ آنسان كه امامصادق(ع) فرمود:
از پدرم شنيدم كه چون اصحاب امام(ع) ، با سپاه عمر بن سعد درگير شد و آتش جنگ شعلهور گرديد، فرشتگان آسمانها به فرمان الهى به يارى حسين شتافتند؛ اما امام در پيروزى بر دشمنان و يا ملاقات خداوند، ملاقات حق را برگزيد. 1