21
ايمان، قابل زياده ونقصان
خداوند متعال مىفرمايد:
(وَ إِذٰا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيٰاتُهُ زٰادَتْهُمْ إِيمٰاناً) (انفال:2)
وهنگامى كه آيات او بر آنها خوانده مىشود، ايمانشان فزونتر مىگردد.
ونيز مىفرمايد: (لِيَزْدٰادُوا إِيمٰاناً مَعَ إِيمٰانِهِمْ)؛ «تا ايمانى بر ايمانشان بيفزايند». (فتح: 4)
و مىفرمايد:
(لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ جُنٰاحٌ فِيمٰا طَعِمُوا إِذٰا مَا اتَّقَوْا وَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ ثُمَّ اتَّقَوْا وَ آمَنُوا ثُمَّ اتَّقَوْا وَ أَحْسَنُوا وَ اللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ) (مائده: 93)
بر كسانى كه ايمان آورده واعمال صالح انجام دادهاند، گناهى در آنچه خوردهاند نيست؛ (و نسبت به نوشيدن شراب، قبل از نزول حكم تحريم، مجازات نمىشوند؛) اگر تقوا پيشه كنند، وايمان بياورند، واعمال صالح انجام دهند؛ سپس تقوا پيشه كنند وايمان آورند؛ سپس تقوا پيشه كنند ونيكى نمايند. وخداوند، نيكوكاران را دوست مىدارد.
محمّد بن اسماعيل بخارى در عصر و زمانى زندگى مىكرد كه اهل حديث به سركردگى احمد بن حنبل ظهور كرده و فكر تكفيرى اوج گرفته و شايع بود، و از آنجا كه او مخالف با اين فكر و عقيده بود لذا در صحيح خود عملا به مقابله با اين پديده پرداخت، و در صحيح خود بابى را بدين منظور تحت عنوان «زيادة الايمان و نقصانه»منعقد نمود تا اثبات