78 يَسَألُنى أَنْ آخُذَ لَهُ بِظُلامَتِه قَبْلَ طُلُوعِ الْفَجْرِ فَاَنْتَصِرَ لَهُ وَآخُذَ لَهُ بِظُلامَتِه قالَ: فَمَا يَزَالُ يُنادِى بِهَذا حَتَّى يَطْلُعَ الفَجْرُ. ¹

امام باقر(ع) مى‌فرمايد: همانا خداى تعالى در هر شب جمعه از سر شب تا پايان شب، از بالاى عرش ندا مى‌كند: آيا بنده مؤمنى هست كه پيش از طلوع فجر مرا براى آخرت و دنيايش بخواند تا من دعاى او را مستجاب كنم. آيا بنده مؤمنى هست كه پيش از طلوع صبح از گناه خود توبه كند پس من توبه او را قبول كنم. آيا بنده مؤمنى هست كه من روزى او را تنگ كرده باشم و از من پيش از طلوع صبح در خواست كند كه روزى او را زياد گردانم پس روزى او را گشاده گردانم.

آيا بنده مؤمن بيمارى هست كه پيش از طلوع صبح از من درخواست كند كه او را شفا دهم پس او را عافيت كرامت كنم. آيا بنده مؤمن غمگين محبوسى هست كه پيش از طلوع صبح از من درخواست كند كه او را از زندان رها كنم و غمش را برطرف سازم پس دعايش را مستجاب گردانم.

آيا بنده‌اى كه به او ستم شده باشد هست كه پيش از صبح از من درخواست كند براى رفع ستم تا انتقام او را از ستمگر بستانم و حقش را به او بازگردانم. پيوسته اين ندا را تا طلوع صبح سر مى‌دهد.

شب قدر

شب قدر به سبب جرياناتى كه در آن شب به وقوع پيوسته