44كن، ولى بدان جزاى اعمالت را خواهى ديد، و بدان كه شرف هر كس به سحرخيزى و عزتش در بىنيازى او از مردم است.
گويند كسى از مردان خدا با همراهانش در يكى از منزلهاى ميان راه مكه، نزديك منا، اتراق كرده بود. چون پاسى از شب گذشت براى نماز سحرى از خواب برخاست. ديد همه خوابند. آنان را آواز داد: اى راهگذاران كه براى آسودن كوتاه، درنگ كرده و دم گرفتهايد! آيا برآنيد كه همه شب را در خواب بمانيد؟ پس چگونه كوچ مىكنيد و از اين منزل مىگذريد؟ از بانگ او همه از خواب بيدار شدند، وضو گرفتند و به نماز ايستادند و بر رحمت خدايى دست رساندند. و چون سپيده سر برآورد گفت: «صبح هنگام، شبروان ستايش مىشوند». 1
امام حسن عسكرى(ع) مىفرمايد:
انَّ الْوُصُولَ الىَ اللهِ سَفَرٌ لا يُدرَكُ الّا بِامْتِطاءِ اللَّيِل. 2
سير الى الله و وصول به خداى سبحان، سفرى است كه مركوب راهوار آن، شبزندهدارى است.
پيامبر(ص) مىفرمايد:
يا عَلىُّ، ثَلاثٌ فَرَحاتٌ لِلْمُؤمِنِ في الدُّنيا: لِقاءُ الاِخْوانِ، وَ الْاِفطارُ مِنَ الصِّيامِ، وَ التَّهَجُّدُ مِن آخِرِ اللَّيلِ. 3
يا على(ع) شادمانى ويژه مؤمنان در دنيا سه چيز است: 1. ديدار با برادران دينى؛ 2. روزهدار را ميهمان كردن؛ 3. سحرخيزى و عبادت در آخر شب.