35كسب درجات معنوى و پاداشهاى اخروى بشارت مىدهد. خداوند در توصيف مؤمنان واقعى مىفرمايد:
تَتَجٰافىٰ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضٰاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمّٰا رَزَقْنٰاهُمْ يُنْفِقُونَ* فَلاٰ تَعْلَمُ نَفْسٌ مٰا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزٰاءً بِمٰا كٰانُوا يَعْمَلُونَ (سجده: 16 و 17)
پهلوهايشان از بسترها دور مىشود [و شبانگاه به پا مىخيزند و رو به درگاه خدا مىآورند] و پروردگار خود را با بيم و اميد مىخوانند و از آنچه به آنان روزى دادهايم، انفاق مىكنند. هيچكس نمىداند چه پاداشهاى مهمى كه مايه روشنى چشمهاست، براى آنها نهفته شده، به پاداش كارهايى كه انجام مىدادند.
خداوند در اين آيه براى كسانى كه لذت معنوى را بر لذت مادى خواب و آسايش ترجيح مىدهند و در دل شب با تهجد و تضرع به گناه اقرار مىكنند و از خداوند آمرزش مىطلبند، پاداشهاى مهم و با ارزشى در نظر گرفته است.
خداوند در بيان علت بهرهمندى پرهيزكاران از نعمتهاى بهشتى مىفرمايد:
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنّٰاتٍ وَ عُيُونٍ* آخِذِينَ مٰا آتٰاهُمْ رَبُّهُمْ إِنَّهُمْ كٰانُوا قَبْلَ ذٰلِكَ مُحْسِنِينَ* كٰانُوا قَلِيلاً مِنَ اللَّيْلِ مٰا يَهْجَعُونَ* وَ بِالْأَسْحٰارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ (ذاريات: 15- 18)
به يقين پرهيزكاران در باغهاى بهشتى و ميان چشمهها قرار دارند و آنچه پروردگارشان به آنها بخشيده، دريافت مىدارند؛ زيرا پيش از آن [در سراى دنيا] از نيكوكاران بودند. آنان كمى از شب را مىخوابيدند و در سحرگاهان استغفار مىكردند.