131«جابر بن اسماعيل» از امام صادق(ع) از پدر بزرگوارش على(ع) نقل مىكند كه فرمود:
... هر فردى كه يك هفتم شب را نماز بخواند، با چهره نورانى چون ماه شب چهارده از قبر خود خارج مىشود تا از صراط با جماعتى كه در اماناند عبور كند... . 1
سرنوشت ابدى انسان، در دنيا رقم مىخورد؛ يعنى هر آنچه در سراى واپسين درو مىكند، محصول بذرى است كه در دنيا كاشته است. كسانى كه با نور تهجد و شبزندهدارى و با تضرع و زارى، خود را به درياى بيكران توحيد و قرب حق وصل مىكنند، به منبع نور چنگ مىزنند و نور معنوى كسب مىكنند، اشك پشيمانى و ترس از عقاب خدا و نيز اشك شوق به حق در نيمه شب مىريزند. در روزى كه چشمهاى لذتطلبان اشكريزان است، در امان الهى خوشحال و مسرور زندگى مىكنند.
كُلُّ عَيْنٍ باكِيةٌ يَومَ الْقِيامَةِ الّا ثَلاثَة اعْينٍ. عَيْنٌ غَضَّت عَنْ مَحارِمِ اللهِ وَ عَيْنٌ سَهَرتْ فِى طاعَةِ الله وَ عَيْنٌ بَكَتْ فِى جَوْفِ اللَّيلِ مِنْ خَشْيَةِ الله. 2
در روز قيامت تمام چشمها گريان است مگر سه چشم: چشمى كه از محرمات الهى خود را پوشانده است و چشمى كه در طاعت خدا بيدار بوده است و چشمى كه در دل شب از خوف الهى گريه كرده است.