105عقيده به رجعت را با ذكر ايراداتى مردود دانسته است:

الف) گاه از اين عقيده تعبير به خرافه مى‌كند و مى‌گويد اين عقيده شيعه متأثر از مذهب قومى عرب جاهلى است.

ب) خرافه رجعت از زمان عبدالله بن سبأ پديد آمده است.

ج) عقيده به رجعت با طبيعت دنيا كه دار مكافات نيست، در تعارض است؛ زيرا طبق آيه 185 سوره آل‌عمران كه خداوند مى‌فرمايد: ( إِنَّمٰا تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيٰامَةِ ) ، ثواب نيكوكار و جزاى گنهكار، منحصر به قيامت است. ¹

پاسخ شبهه اول: مراد ايشان از خرافه چيست؟ اگر منظور اين است كه اصل بازگشت برخى از مردگان به حيات دنيوى، استحاله ذاتى يا وقوعى دارد، اولاً اين مطلب صرف ادعاست و دليلى بر اثبات استحاله آن در كلام اشكال‌كننده نيامده است ² و ثانياً استحاله ذاتى آن است كه خود، ذاتاً محال باشد و استحاله وقوعى آن است كه وقوعش مستلزم محال باشد؛ درحالى‌كه بازگشت جمعى از مردگان به دنيا با اعمال قدرت الهى، نه اجتماع نقيضين است كه محال ذاتى باشد و نه مستلزم محال