55بخوان؛ زيرا بخشى از كعبه است. 1
آب زمزم
خداوند عزّوجلّ، اين آب را با ضربه بال حضرت جبرئيل(ع)، زير پاهاى مبارك حضرت اسماعيل(ع) جارى كرد. حضرت ابراهيم(ع)، فرزند و همسرش را به دستور خدا در مكه گذاشت. زمانى كه آب و توشه آنان به پايان رسيد، تشنگى بر حضرت اسماعيل(ع) غلبه كرد. هاجر ميان صفا و مروه مىدويد تا آب بيابد. در اين هنگام، چشمه زمزم زير پاى اسماعيل(ع) جارى شد. هاجر با ديدن آب، بسيار شادمان شد و پيرامون اين آب را به شكل حوض بست. آنگاه شروع به مهار آب كرد. [در عربى به اين كار «زمّ» گفته مىشود.] از اينرو، اين آب، زمزم و چاه آن، چاه زمزم نام گرفت.
چاه زمزم در فاصله 20/60 مترى حجرالاسود و در شرق آن قرار دارد. عمق اين چاه حدود 30/5 متر است.
سالهاى متمادى، آب مورد نياز مردم مكه، از همين چاه تأمين مىشد، تا اينكه به مشيت الهى، نشانههاى زمزم از بين رفت و رفتهرفته اين چاه ناپديد شد. پس از مدتى طولانى، سقايت و آبرسانى خانه خدا به دست پدربزرگ پيامبر(ص)، عبدالمطلب رسيد. او در خواب هاتفى را ديدكه مكان چاه زمزم را به وى نشان مىداد. او نيز چاه را كند و بار ديگر آب جوشيد.
در روايتهاى بسيارى به فضيلت آب زمزم اشاره شده است. از جمله: ابن عباس از رسولخدا(ص) نقل مىكند: «بهترين آب روى زمين، زمزم