50 معايب خدايان خود را از زبان پيامبر(ص) مى‌شنيدند، به دروغ به آن حضرت نسبت مى‌دادند كه «

سبَّ آلهَتنا. ..» ¹؛ «به خدايان ما ناسزا مى‌گويد».

در صورتى كه قرآن كريم، فحش دادن را منع مى‌كند و خطاب به اهل ايمان مى‌فرمايد: «[به معبود] كسانى كه غير خدا را مى‌خوانند، دشنام ندهيد...». (انعام: 108)

همچنين پيامبر اكرم(ص) فرمود: «

لاتَسبُّوا الناسَ فَتكسِبُوا العدَاوَة بَيْنَهُم» ²؛ « به مردم دشنام ندهيد؛ زيرا دشمنى ميان آنان را به دست مى‌آوريد!» بنابراين، نه تنها دشنام در منطق قرآن و پيامبر(ص) امرى سازنده نيست، بلكه موجب دشمنى، ناامنى اخلاقى و رفتارى و تخريب روابط انسانى است.

اما برائت و بيزارى

امام على(ع) به ميثم تمار فرمود: «اى ميثم! آن‌گاه كه نابكارى از بنى‌اميه، تو را به بيزارى از من فرا بخواند، چه حالى خواهى داشت؟!» ³

«زياد بن أبيه» در روزگار خلافت معاويه تصميم گرفت متعرض همه مردم كوفه شود. آنان را وادار كرد تا از على(ع) بيزارى بجويند و هركس از اين كار خوددارى كند، او را بكشند و خانه‌اش را خراب كنند. البته چند روز پس از اين دستور، به بيمارى «طاعون» مبتلا شد و از دنيا رفت. ⁴