34
إنَّ الخِضْ-رَ شَرِبَ مِن ماءِ الحَياةِ فَهُو حَيٌّ لا يَمُوتُ حتّى يُنفَخَ فِى الصُّورِ... . 1
خضر، آب حيات نوشيده و تا نفخه صور زنده است و او نزد ما مىآيد و بر ما سلام مىكند. ما سخن او را مىشنويم، ولى شخص او را نمىبينيم. او هرجا ياد شود، حاضر مىشود. پس هركس از شما او را ياد كرد، بر او سلام كند. او در موسم حج شركت مىكند و مناسك حج را انجام مىدهد. در عرفه مىايستد و براى دعاى مؤمنان پيشوايى مىكند. او موجب انس با قائم ما [ مىشود و اضطراب او را در روزگار غيبت برطرف مىكند. 2
بنابراين، بر اثر عبادت و رشد و تكامل معنوى، ميثم تمار، صاحب سرّ على(ع)، اين لياقت را پيدا كرده بود كه خضر(ع) را ملاقات كند و سخن او را بشنود.
ميثم راوى شبتنهايى على(ع)
على، فرزند ميثم تمار، از پدر خود روايت كرده است كه يكى از شبها، امام على(ع)، تنها از كوفه بيرون رفت تا به مسجد «جُعفى» 3 رسيد. در آنجا رو به قبله ايستاد و چهار ركعت نماز خواند و پس از سلام و تسبيح، دستها را بهسوى آسمان بلند كرد و با كمال خضوع و