67عرفات پرسيدم، فرمود: جبرئيل(ع)، ابراهيم(ع) را روز عرفه بيرون آورد. چون ظهر شد به وى گفت: اى ابراهيم به گناهت اعتراف كن و عبادتهايت را بشناس. ازاينرو، عرفات ناميده شد، چون جبرئيل گفت: اعتراف كن و او هم اعتراف كرد.
الإمام الكاظم عن آبائه(ع): قيلَ: يا رسولَ اللهِ، أى أهلِ عرفاتٍ أعظَمُ جُرماً؟ قالَ: الَّذى ينصَرِفُ مِن عَرَفاتٍ وهُوَ يظُنُّ أنَّهُ لَميغفَر لَهُ. قالَ جعفرُبنُ محمّدٍ(ع): يعنِى الّذى يقنَطُ مِن رَحمَةِ اللهِ. 1
امام كاظم(ع) از پدرانش نقل مىكند: از پيامبر خدا(ص) پرسيده شد: چه كسى از اهل عرفات، جرمش بزرگتر است؟ فرمود: آنكه از عرفات برمىگردد و مىپندارد كه آمرزيده نشده است. امام صادق(ع) فرمود: مقصود ايشان كسى است كه از رحمت خداوند مأيوس باشد.
الف) وقوف در عرفات
الإمام الصّادقُ(ع):
إنَّ مِنَ الذُّنوبِ ما لايُغفَرُ الاّ بِعَرَفَةَ والمَشْعَرِ الحَرامِ. 2
امام صادق(ع) فرمود: برخى از گناهان بخشيده نمىشود، مگر در عرفه و مشعرالحرام.
الإمام الصّادقُ(ع):
عَرفاتٌ كُلُّها مَوقفٌ وأفضلُ المَوقفِ سَفْحُ الجَبَل. 3
امام صادق(ع) فرمود: همه سرزمين عرفات، محل وقوف است. اما بهترين مكان براى وقوف، پايين كوه است.