50مراسم خاصى را بهجا مىآورند.
«هر ساله عدهاى در هندوستان به منظور سفرى روحانى به يكى از معابد قديمى مىروند. آنان از حدود يك ماه قبل با تشريفات خاص آماده رياضت و تربيت مىشوند تا حال مناسبى پيدا كنند و به اشتياق و هيجان آيند. سپس با تشريفات خاصى مجسمهاى را كه درباره آن عقايدى دارند، زيارت مىكنند. گاهى بعضى از آنان، چنان تحت تأثير قرار مىگيرند كه بىحال مىشوند و گاهى هم در اثر هيجانات روانى از دنيا مىروند. به عقيده آنان اين نشانه قبولى عمل و پاكى قلبشان است كه كسى در هنگام انجام دادن اعمال از دنيا برود». 1
به يقين، از بين تمام اجتماعات يادشده، اجتماع هر ساله مسلمانان در موسم حج از هر جهت (كمّى و كيفى) بىنظير است؛ زيرا «اسلام ميل دارد كه يك نفر كه در آن مجمع حاضر شده است، مانند سربازانى كه برنامه «مانور» انجام مىدهند، آمادگى براى پيشآمدها را داشته باشد. دوباره به اجتماع و محيط خود بازگردد، ولى [اين بار به صورت] يك انسان تربيت شده برگردد. در اثر اجراى آن برنامه و مشاهدات و تجربياتى كه به دست مىآورد، انسانى با اراده، بىآزار، منظم، فداكار، متحرك و آگاه شود؛ بهتر و بيشتر از