146دارند. آنان مىتوانند با پرهيز از رفتارهاى امتيازطلبانه و تشويق ديگران در تحقق اين هدف الهى بسيار مؤثر باشند. مرحوم بهشتى از امتيازطلبى خواص در حج خاطرهاى نقل مىكند كه شنيدنى است. ايشان مىنويسد:
وقتى وارد جدّه شدم، قرار بود با رفقايى باشيم كه اصل پرهيز از امتيازطلبى را رعايت مىكردند، ولى اين اتفاق نيفتاد. از اينرو، به كاروانى ملحق شديم كه مدير گروه آن ضمن گفتوگويى محبتآميز گفت: «ما مىتوانيم با امكاناتى كه در اختيار داريم، براى شما و همراهانتان چنين و چنان كنيم». به ايشان گفتم: «من به حج آمدهام، يعنى به سفرى آمدهام كه مىخواهم بيمارى امتيازطلبى را در وجودم معالجه كنم!» سپس دليل پيوستن به كاروان را نيز براى او شرح دادم و گفتم: «اگر مىخواهى خدمتى به حاجى انجام دهى، سعى كن او را راهنمايى كنى كه اعمال خود را به درستى انجام دهد و مكانهايى را ببيند كه لازم است، چه بسا كه ديگر توفيق زيارت و حج نصيب او نشود. اما بزرگترين محبت در حق ما اين است كه براى ما امتيازى قائل نشويد!». 1
در هر حال، نمايش اينگونه رفتارهاى تبعيضآميز از سوى افراد، بهويژه خواص جامعه، افزون بر اينكه با اهداف اجتماعى حج مغاير است، موجب كماثر شدن