120ستمستيزى و آزادگى را يا در زندانهاى ترسناك اسارت يا بر چوبههاى دار و شهادت پرداختهاند.
متأسفانه پيروان برخى از فرقههاى مذهبى هم يا از روى نادانى يا غرضورزى همسو با موجى كه دشمن ايجاد كرده است، در حركتاند. ولى واقعيت اين است كه «مسلمانان از نظر اختلافات مذهبى به گونهاى نيستند كه نتوانند وحدت داشته باشند، نتوانند با يكديگر برادر و مصداق إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ (حجرات: 10) باشند؛ زيرا خدايى كه همه پرستش مىكنند يكى است. همه «لا إله إلاّالله» مىگويند. همه به رسالت محمد (ص) ايمان دارند و نبوّت او را پايانيافته مىدانند. دين او را خاتم اديان مىشناسند. همه قرآن را كتاب مقدس آسمانى و قانون اساسى خود مىدانند و آن را تلاوت مىكنند. همگى بهسوى يك قبله نماز مىخوانند. با بانگ اذان، مشغول اقامه نماز مىشوند. در يك ماه معين از سال كه ماه رمضان است، روزه مىگيرند و روز عيد فطر و قربان را عيد خود مىشمارند. مراسم حج را مانند هم انجام مىدهند. در حرم خدا اجتماع مىكنند. حتى خاندان نبوّت را دوست دارند و به آنان احترام مىكنند. همه اينها كافى است كه دلهاى آنها را به يكديگر پيوند دهد و احساسات برادرى و اخوت اسلامى آنها را برانگيزد». 1