78د) از «ابى‌غانم خادم» نقل شده است:
«وُلِدَ لابي‌مُحَمدٍّ مَوْلُودٌ فَسَمّاهُ مُحَمَّداً و...» 1؛ «براى ابومحمد (امام‌عسكرى) فرزندى به دنيا آمد كه او را محمد نام نهاد...».
ه) «شيخ صدوق» به نقل از «عبدالله سورى»، در داستانى درباره ديدارش با حضرت مهدى(عج) در دوران غيبت صغرى نوشته است:
... پس ديدم جوانانى را كه در بركه، آب بازى مى‌كردند. جوانى بر سجاده‌اى نشسته بود و آستين لباس خود را مقابل دهان قرار داده بود. پس گفتم: «اين جوان كيست؟» گفتند: «محمد بن الحسن است» و شبيه پدرش بود... 2
و) در «كمال‌الدين و تمام النعمة» در بخش سرگذشت مادر حضرت‌مهدى(عج)، آمده است: «
... وَعَلى قَبْرِها مَكْتُوبٌ عَلَيهِ هَذا قَبْرُ امِّ مُحَمَّدٍ » 3؛ «و بر آرامگاه او نوشته شده بود، اين قبر مادر محمد است».
مادر آن حضرت را با كنيه «ام محمد» نمى‌خواندند و بنابراين، روايت پيش‌گفته بر جواز ياد كردن از آن حضرت با نام ويژه او دلالت مى‌كند.
افزون بر اين روايات برخى از دانشمندان شيعه، از حضرت مهدى(عج) با نام‌هاى «محمد»، «محمد المهدى»، «محمد بن الحسن» و «محمد بن الحسن العسكرى» ياد كرده‌اند. اين خود بر جايز بودن ذكر نام آن حضرت نزد آنان گواهى مى‌دهد:
الف) «شيخ مفيد» درباره امام‌دوازدهم مينويسد:
... مُحَمدُ بنُ الحَسَنِ العَسْكَري وَ انَّهُ المَهْديُّ المُنْتَظَر خُرُوجُهُ في آخِرالزَّمانِ وَ انَّهُ غائِبٌ بَعدَ فَتْرَةٍ مِنْ وِلادَتِهِ... . 4
... محمد فرزند حسن عسكرى(ع) و اوست مهدى(عج)؛ همو كه خروجش در آخرالزمان انتظار كشيده مى‌شود و مدتى بعد از ولادتش غايب شد... .