220
3. چرا انصار در ماجراى سقيفه ابتدا با انتخاب ابوبكر مخالفت، ولى سرانجام با او بيعت كردند؟
تنها رييس «اوسيان» در سقيفه با ابوبكر بيعت كرد؛ زيرا اوسيان معتقد بودند كه اگر «خزرجيان» فرمان‌روايى را به دست گيرند، اين كار فضيلتى براى آنان به شمار مى‌رود و بهره‌اى از فرمان‌روايى برايشان نمى‌گذارند. ازاين‌رو، رهبر آنان برخاست و با ابوبكر بيعت كرد و يك نفر هم از خزرجيان به نام «بشير بن سعد»، پسرعموى «سعد بن عباده» كه روابط تيره‌اى با وى داشت، با ابوبكر بيعت كرد. 1 بنابراين، نمى‌توان گفت كه همه انصار بيعت كردند.
برخى مى‌گويند كه سقيفه، زمينه را براى اجراى دموكراسى فراهم كرده بود و حاضران در آن مجلس، با آرامش و انگيزه كامل و بدون كوچك‌ترين درگيرى، توانستند ابوبكر را براى خلافت برگزينند. اما از ميان مهاجران بيش از سه نفر در سقيفه نبود: ابوبكر، عمر و ابوعبيده جراح.
«طبرى» مى‌نويسد: مهاجران، آماده تجهيز رسول‌خدا(ص) و غسل دادن و كفن كردن او بودند كه انصار در سقيفه بنى‌ساعده همچون حزبى واحد، جلسه برپا كردند تا در نبود مهاجران، خليفه را برگزينند. آنان به گفت‌وگو سرگرم بودند كه ناگهان دو نفر از مخالفان سعد بن عباده (نامزد انصار براى خلافت) به نام‌هاى «معن بن عدى» و «عويم‌بن ساعده» 2 از راه رسيدند و به ابيبكر گفتند: «نطفه فتنه در حال انعقاد است! انصار در سقيفه بنى‌ساعده گرد آمده‌اند تا با سعد بيعت كنند».