183فراوانى ميان صحابه وجود داشته كه علت و ريشه آنها مسائل نفسانى، حسد و دشمنى بوده است 1 و گروهى در اين جنگ‌ها كشته شده‌اند. بنابراين، همه صحابه را به عدالت و تقوا نمى‌توان توصيف كرد.
شيعه به پيروى از قرآن كريم و سنت پيامبر(ص) و بر پايه گواهى تاريخ معتقد است انسان‌هاى بزرگ و بلندمرتبه‌اى در ميان صحابه بودند كه از ايثار جان و مالشان دريغ نورزيدند و چنان مخلصانه به جنگ و جهاد مى‌پرداختند و دشمن را به خاك مى‌نشاندند كه يك ضربت شمشيرشان با عبادت جن و انس برابرى مى‌كرد. از سوى ديگر، گروهى دوچهره، ضعيف‌الايمان و نيز افرادى فاسق در ميان اصحاب بودند كه از مرتكب شدن محرمات پروا نداشتند. بنابراين، همه صحابه را عادل و با تقوا نمى‌توان دانست و از همه آنان معارف و احكام دين را نمى‌توان گرفت. بلكه زندگى تك‌تك صحابه را بايد بررسى كرد و از كسانى معارف و احكام دين را گرفت كه عدالت و وثاقتشان آشكار شده باشد. صحابه نيز مانند ديگران با معيار قرآنى «تقوا» سنجيده مى‌شوند: إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللّٰهِ أَتْقٰاكُمْ ؛ «گرامى‌ترين شما نزد خدا باتقواترين شماست». (حجرات: 13)