150شهادت جعفر بن ابى‌طالب 1 و مرگ فرزند عزيزش ابراهيم 2 گريست. ايشان بر پايه روايات فريقين بارها از شهادت اباعبدالله الحسين(ع) خبر داد و در روز ولادتش 3 در منزل ام‌سلمه 4، در منزل زينب 5 و... در غم و اندوه شهادت و مظلوميت آن حضرت گريه كرد.
همچنين امامان معصوم(عليهم السلام) بر مظلوميت و شهادت امام‌حسين(ع) مى‌گريستند و در روزهاى شهادت آن حضرت آيين عزا برپا مى‌كردند. امام‌سجاد(ع) به رغم صبر و شكيبايى‌اش، پس از حادثه كربلا همواره گريان و اندوهگين بود؛ چنان‌كه امام‌صادق(ع) درباره‌اش چنين فرمود: «امام‌على بن الحسين(ع) بيست سال گريه كرد و غذايى نزد او گذاشته نمى‌شد، مگر اينكه گريه مى‌كرد». 6
امام‌باقر، امام‌صادق و امام‌رضا(عليهم السلام) كه از آزادى بيشترى برخودار بودند در زمان خويش مجالس سوگوارى برپا مى‌كردند و از شاعران مى‌خواستند كه در مصايب و فضايل اباعبدالله(ع) شعر بخوانند و خود گريه مى‌كردند. 7
بر پايه منابع روايى شيعه، گريه بر امام‌حسين(ع) نه تنها جايز و مشروع، كه مطلوب و پسنديده و ثواب فراوانى دارد. پيامبر گرامى اسلام(ص) فرمود:
كُلُّ عَيْنٍ بَاكِيَةٌ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِلّا عَيْنٌ بَكَتْ عَلَى مُصَابِ الْحُسَيْنِ فَإِنَّهَا ضاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ بِنَعِيمِ الْجَنَّة. 8