52و بشارت ده به صابران [همان] كسانى كه هرگاه مصيبتى به ايشان مىرسد، مىگويند: ما از آنِ خداييم و به سوى او بازمىگرديم.
همچنين روايتهايى از علماى شيعه مبنى بر ممنوعيت خراشيدن صورت و نوحهسرايى و پوشيدن لباس سياه در مصيبتها نقل شده است، با اين وجود چرا شيعه با اين آموزهها مخالفت مىكند؟
پاسخ
مصيبتها بر دو نوعاند: مصيبت دينى؛ مصيبت دنيايى و امور شخصى. در مصائب دنيا صبر و خويشتندارى، نيكو است؛ هر چند منافاتى با گريستن ندارد؛ زيرا رسول خدا(ص) در مرگ فرزندش ابراهيم گريه مىكرد و مىفرمود:
تَدمَعُ الْعينُ وَ يَحزَنُ الْقلبُ وَ لا نَقولُ إلّا ما يَرضَى رَبُّنا وَ إنّا بِك يا ابراهيمُ لَمَحزُونون. 1
چشم اشك مىريزد و دل محزون مىشود اما سخنى جز آنكه رضايت خدا در آن باشد به زبان نمىآوريم و ما اى ابراهيم براى تو اندوهناك هستيم.
اما اندوه و بىقرارى در مصيبت دينى و از دست دادن بزرگان دين، ممنوع و مذموم نيست، بلكه عين عبادت است. البته معناى اين سخن آن نيست كه به بهانه دين، عمل خلاف شرع مرتكب شويم، بلكه بدان معناست كه شدت اندوه و گريه ناپسند نيست.
خداوند در مورد حضرت يعقوب(ع) مىفرمايد: ( وَ قٰالَ يٰا أَسَفىٰ عَلىٰ يُوسُفَ وَ ابْيَضَّتْ عَيْنٰاهُ مِنَ الْحُزْنِ )؛ «و گفت: وا اسفا بر يوسف و چشمان او از اندوه سفيد شد». (يوسف: 84)
بنابراين، قرآن نه تنها گريه حضرت يعقوب را ناپسند نشمرد، بلكه اهل سنت نقل مىكنند: «چشمان حضرت يعقوب از اشك خشك نشد تا زمان ديدار يوسف... و