309پس بنا به روايت‌هايى كه خود شماها از رسول خدا(ص) نقل كرده‌ايد، على(ع) معيار حق و باطل است. اگر كسى كنار على(ع) قرار گيرد در راه حق و مؤمن است و اگر مقابل ايشان بايستد راه باطل رفته و منافق است.
3. اما درباره فهم صحابه از كلمه مولا چند پاسخ داريم:
الف) شما سخن رسول خدا(ص) را در اين موضوع تحريف كرده‌ايد؛ زيرا پيامبر(ص) در غدير اين چنين فرمود:
«من كنت مولاه فهذا علي مولاه»؛ «هر كس من مولاى او هستم پس اين على مولاى اوست». و كلمه «دوست» در فرمايش رسول خدا(ص) نيست بلكه كلمه «و دوست» را شما به روايت افزوده‌ايد تا افراد ناآشنا به روايت، تصور كنند كلمه دوست را هم رسول خدا(ص) فرموده است.
ب) رسول خدا(ص) ولايت على(ع) را جداى از محبت على(ع) بيان فرموده است.
رسول خدا(ص) مى‌فرمايد:
اوصي مَنْ آمَنَ بي وَ صَدَّقني بِوِلايَةِ عَليِّ بنِ أَبي‌طالبٍ فَمَنْ تَوّلاهُ فَقَدْ تَوَّلاني وَ مَنْ تَوَّلاني فَقَد تَولَّى اللهَ وَ مَنْ أَحَبَّه فَقَدْ أَحَبَّني وَ مَنْ أَحَبَّني فَقَدْ أَحَبَّ اللهَ... 1
كسانى كه به من ايمان آورده و مرا تصديق كرده‌اند را وصيت مى‌كنم به ولايت على بن ابى‌طالب. پس هركس ولايت او را بپذيرد، ولايت مرا پذيرفته است و هركس ولايت مرا بپذيرد، ولايت خدا را پذيرفته است و هركس على را دوست بدارد مرا دوست داشته است و هركس مرا دوست بدارد، خدا را دوست داشته است.
در اين گفتارِ رسول خدا(ص)، ولايت غير از محبت است و ولايت را جداى از محبت بيان فرموده است.
ج) رسول خدا(ص) على(ع) را ولى مؤمنان پس از خود نام برده است: «
عليّ ولي كل