283على بن جعفر از برادرش موسى بن جعفر(ع) نقل مى‌كند كه مى‌فرمايد: «
صلّى حَسَنٌ و حسينٌ خلف مَروانَ و نحن نصلّي مَعَهُم ».
اين روايت جز كتاب مسائل على بن جعفر، سند ديگرى ندارد و ساير كتاب‌ها نيز اين حديث را از كتاب مسائل على بن جعفر نقل كرده‌اند.
2. به فرض صحت روايت، چند حالت مى‌توان در نظر گرفت:
الف) جهت حفظ همبستگى بوده باشد، تا فرزندان رسول خدا(ص) بهانه تفرقه مسلمانان نباشند؛
ب) از روى تقيه باشد، تا بنى‌اميه بهانه‌اى براى سوء تبليغ عليه اهل بيت رسول‌خدا(ص) پيدا نكنند؛
ج) در ميان صفوف نمازگزاران باشند و با جماعت هماهنگ باشند، اما نماز خود را به مروان اقتدا نكنند و فرادا به جا آورند؛
د) پس از جماعت، نماز خود را بخوانند و...
اما تقبيح مروان توسط شيعه بى‌اساس نيست؛ زيرا دشمنى مروان با آل على(ع) به‌ويژه امام حسن و امام حسين(عليهما السلام) انكارناپذير است؛ به طورى كه اهل سنت نوشته‌اند: «عامل اصلى ممانعت از دفن حسن بن على(ع) كنار قبر رسول خدا(ص)، مروان بود». 1 همچنين مروان آشكارا اهل بيت(عليهم السلام) را لعن مى‌كرد.
روزى ميان امام حسين(ع) و مروان گفت‌وگويى درگرفت. مروان به حسين(ع) گفت:
«انكم بيت ملعونون» ؛ «شما خاندان لعن شده هستيد». امام فرمود: «واى بر تو! چگونه چنين سخنى مى‌گويى
«لقد لعن الله اباك على لسان نبيه» 2؛ «در حالى كه خداوند از زبان پيامبرش پدر تو را لعن كرده است».