248
پاسخ
همانطور كه در منابع اهل سنت هم آمده است، على(ع) با خلافت ابوبكر مخالف بود و حتى وقتى خواستند با اجبار از او بيعت بگيرند، باز هم حاضر به بيعت نشد، اما پس از حدود شش ماه به دلايلى بيعت كرد. مشكلات گوناگونى كه در زمان حكومت ابوبكر براى مسلمانان پيش آمد، از قبيل جنگ با مرتدان، جنگ با مدعيان دروغين نبوت، مخالفتهاى داخلى بعضى قبايل و... موجب شد على(ع) حفظ و تقويت اسلام و مسلمانان را بر حق خلافت خويش ترجيح دهد. (تفصيل اين بحث را در پاسخ پرسش 186 ملاحظه فرماييد).
به عبارت ديگر، على(ع) در برابر دو موضوع قرار گرفت: يكى، حاكميت ابوبكر و دومى، گرفتن حق خويش و تضعيف و نابودى اسلام و مسلمانان. بنابراين، على(ع) به حكم عقل و شرع، اولى را برگزيد و بيعت كرد.
على(ع) در اينباره مىفرمايد:
... پس از رسول خدا(ص)، مسلمانان در امر خلافت با يكديگر منازعه نمودند. سوگند به خدا هيچگاه فكر نمىكردم كه عرب خلافت را پس از رسول خدا(ص) از اهلبيت او جدا كنند و مرا از امر خلافت محروم نمايند. تنها چيزى كه مرا نگران كرد، بيعت كردن مردم با ابوبكر بود. پس، من دست از بيعت پس كشيدم تا آنجا كه ديدم گروهى از دين اسلام برگشتند و مىخواهند دين محمد(ص) را از بين ببرند. پس، ترسيدم كه اگر اسلام و مسلمانان را يارى نكنم، رخنهاى در آن ببينم و يا شاهد نابودى آن باشم كه مصيبت آن براى من سختتر از انحراف خلافت باشد... . پس در ميان آن آشوب و غوغا به پا خاستم [بيعت نمودم] تا آنكه باطل از ميان رفت و دين استقرار يافت. 1