241ب) كفر و خيانت همسر پيامبرى، از شأن و وجاهت آن پيامبر نمى‌كاهد؛

ج) همسر پيامبر بودن، موجب بخشش گناهان نمى‌شود.

2. رسول خدا(ص) بارها عايشه را از جنگ «جمل» برحذر داشت، اما عايشه به تذكرات رسول خدا(ص) توجهى نكرد. منابع اهل سنت نوشته‌اند: ام سلمه[(عليها السلام)] مى‌فرمايد:

ذَكرَ النَّبيُ[(ص)] خُروجَ بَعضِ امّهاتِ المُؤمنين. فَضَحِكتْ عايشةُ. فقال: انظري يا حُميراءُ انْ لاتَكوني أنَت... . ¹

روزى رسول خدا[(ص)] خروج بعضى از ام مؤمنان را يادآور شد. عايشه خنديد. رسول خدا[(ص)] فرمود: توجه داشته باش اى حميرا كه آن خروج كننده تو نباشى.

همچنين نوشته‌اند:

رَسولُ الله[(ص)] يَقولُ لِنسائهِ: كَانّي بإحداكُنَّ قَدْ نبحها كِلابُ الْحوأب وَ ايّاكَ انْ تَكوني أنتَ يا حُميراءُ. ²

رسول خدا به همسرانش مى‌فرمود: به يكى از شماها سگ‌هاى «حوأب» پارس خواهند كرد؛ اى عايشه مبادا آن زن تو باشى!

اين روايت گاه به تفصيل و گاه به اختصار در بيش از صد بيان، در ده‌ها منبع اهل سنت، نقل شده است.

عايشه به اين تذكرات رسول خدا(ص) توجه نكرد و براى رهبرى جنگ «جمل» به بصره رفت و بدين ترتيب، با رسول خدا(ص) مخالفت كرد.

3. عايشه حرمت رسول خدا(ص) را نگه نمى‌داشت و بر سر او فرياد مى‌كشيد.