149اگر اهلبيت رسول خدا(عليهم السلام) مىخواستند در برخورد با دشمنان و مخالفان خود از قدرت خارقالعاده و ماورايى بهره جويند، پس نفاق منافقان و پليدى دشمنان دين چگونه آشكار مىشد؟
رسول خدا(ص) دوستى و دشمنى على(ع) را معيار ايمان و كفر معرفى كرد، به همين دليل، در زمان على(ع) عدهاى با به راه انداختن جنگهاى «جمل»، «صفين» و «نهروان»، ماهيت درونى خود را آشكار كردند.
على(ع) حكومت را بىارزشتر از آب دماغ بز تعبير مىكرد، مگر آنكه وسيله احياى حق و نابودى باطل باشد 1، و نه ابزارى براى بهرهمندى بيشتر از اين سراى چند روزه.
69. فضايل على(ع) در كلام صحابه
شيعه مىگويد: فضيلتهاى على[(ع)] و همچنين نصّ دال بر امامت او، به تواتر ثابت شده است. در حالى كه آن شيعيانى كه از اصحاب نبوده و پيامبر(ص) را نديدهاند و سخن او را نشنيدهاند و اگر روايتى را به صحابه نسبت ندهند، نقل آنها مرسل و منقطع است و صحيح نيست. از سويى ديگر صحابهاى كه شيعه آنها را قبول دارد نيز شمارشان چندان كم است كه تواتر بر آنها اطلاق نمىشود. شيعه همچنين در بسيارى از اصحاب كه فضيلتهاى على[(ع)] را نقل كردهاند، عيبجويى مىنمايد و آنها را به كفر متهم مىكنند.
شيعيان بسيارى را كه قرآن آنها را مىستايد متهم به دروغگويى و كتمان حقيقت مىكنند، در حالى كه دروغگويى افراد اندكى - كه شيعه آنها را قبول دارد - محتملتر است.