139اينكه همه امور را به خدا منسوب بدانند به سراغ وسائط آمده وآنان را مستقل در تدبير مىدانستند ولذا خداوند متعال آنان را مذمت كرده است.
شبهه چهارم: تنها يارىكننده خداست
خداوند متعال مىفرمايد: (وَ مَا النَّصْرُ إِلاّٰ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ) ؛ «و پيروزى نيست مگر از جانب خداوند تواناى حكيم». (آل عمران: 126)
ونيز مىفرمايد: (وَ مٰا كٰانَ لَهُمْ مِنْ أَوْلِيٰاءَ يَنْصُرُونَهُمْ مِنْ دُونِ اللّٰهِ) ؛ «و آنها جز خدا اوليا وياورانى ندارند كه يارىشان كنند». (شورى: 46)
همچنين مىفرمايد: (وَ إِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ) ؛ «اگر خداوند شما را خوار كند پس چه كسى است كه يارى كند شما را از بعد او». (آل عمران: 160)
ومىفرمايد: (وَ لَمْ تَكُنْ لَهُ فِئَةٌ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللّٰهِ) ؛ «وگروهى نداشت كه او را در برابر (عذاب) خداوند يارى دهند». (كهف: 43)
ونيز مىفرمايد: (أَ لَيْسَ اللّٰهُ بِكٰافٍ عَبْدَهُ) ؛ «آيا خداوند براى (نجات ودفاع از) بندهاش كافى نيست؟» (زمر: 36)
ونيز مىفرمايد: (وَ كَفىٰ بِاللّٰهِ حَسِيباً) ؛ «و خداوند براى محاسبه كافى است». (نساء: 6)
در اين آيات خداوند تنها خود را يارىگر ناميده و اين در حالى است كه ما نصرت را از ديگران يعنى از ارواح اولياى الهى مىخواهيم و لذا در دعاى امام زمان(ع) چنين آمده است: