39به نذر خود وفا مىكنند و از روزى مىترسند كه شر و عذابش گسترده است و غذاى خود را با آنكه به آن علاقه [و نياز] دارند به مسكين، يتيم و اسير مىدهند [و
مىگويند] ما شما را بهخاطر خدا اطعام مىكنيم و هيچ پاداش و سپاسى از شما نمىخواهيم...
بسيارى از مفسران، ذيل آيات ذكر شده از قول ابنعباس نقل كردهاند كه اين آيات، زمانى نازل شد كه حسنين(عليهمالسلام) بيمار بودند و حضرت على و فاطمه(عليهمالسلام) براى شفاى آنان، سه روز روزه نذر كردند 1 كه پس از شفاى آنان تصميم به ايفاى نذرشان گرفتند. بنابر اين روايات، على(ع)، فاطمه زهرا(عليهاالسلام) و كنيز آنان فضّه سه روز پىدرپى روزه گرفتند كه هر روز، هنگام افطار با درخواست مستمندانى -از مسكين، يتيم و اسير - مواجه شده و افطارى خود را ايثار كردند. در پى اين رويداد بود كه خداوند متعال، بهخاطر تمجيد از ايثار اهلبيت(عليهمالسلام)، آيات 5 الى 22 سوره انسان را نازل كرد 2 و با گزارش خود از اين ماجرا، آن را در تاريخ انسانيت جاودانه نمود. طبق اين