1) . آية اللّٰه فاضل: و ظاهراً همين مقدار كافى است و احتياط مستحب آن است كه‌ترجمه را بگويد و نايب هم بگيرد. آية اللّٰه نورى: بايد به هر نحو كه مى‌تواند بگويد و ترجمه‌اش را هم بگويد و ترجمه‌اش اين است: «دعوت تو را اجابت مى‌كنم، اجابت پى در پى پروردگارا اجابت مى‌كنم اجابت پى در پى اجابت مى‌كنم، اجابت پى در پى، شريكى براى تو نيست اجابت مى‌كنم اجابت پى در پى.

2) . آيات عظام اراكى، بهجت، تبريزى، مكارم: احوط اين است نايب هم بگيرد. آية اللّٰه خامنه‌اى: بايد به هر نحو كه مى‌تواند بگويد و بنابر احتياط نايب هم بگيرد. آيةاللّٰه خويى: فتواى ايشان در مسألۀ 38 گذشت. آية اللّٰه سيستانى: كافى است به نحوى كه مى‌تواند بگويد، اگر عرفاً صدق تلبيه كند و اگر صدق نكند به احتياط واجب هم مرادف عربى و هم ترجمۀ آن را بگويد و نيز نايب بگيرد. آية اللّٰه صافى، آية اللّٰه گلپايگانى: اگر تلقين ممكن نشد به هر طورى كه مى‌تواند بخواند و ترجمه‌اش را به فارسى يا زبان ديگر بگويد و نايب هم بگيرد رجاءاً كه از طرف او به‌طور صحيح بخواند. (مناسك فارسى، ص 29). آية اللّٰه نورى: نايب گرفتن لازم نيست.