36 يُقِيمُونَ الصَّلاٰةَ وَ مِمّٰا رَزَقْنٰاهُمْ يُنْفِقُونَ (بقره:3)

نماز را برپا مى‌دارند و از نعمت‌هايى كه به آنان روزى داده‌ايم، انفاق مى‌كنند.

إِلاَّ الْمُصَلِّينَ* اَلَّذِينَ هُمْ عَلىٰ صَلاٰتِهِمْ دٰائِمُونَ* وَ الَّذِينَ فِي أَمْوٰالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ* لِلسّٰائِلِ وَ الْمَحْرُومِ (معارج: 22- 25)

مگر نمازگزاران. كسانى كه نمازهايشان را دائماً به‌جا مى‌آورند. و كسانى كه در اموالشان حق معينى است براى سائل و محروم.

امام صادق عليه السلام فرمود: «منظور از حق معلوم زكات نيست، بلكه بخشى از مال است كه هر هفته يا [هر] ماه به مقدار وسع و توان به نيازمندان مى‌دهند». ¹

همان‌گونه كه نماز كليد بهشت است، انفاق كردن هم كليد بهشت است. در مقابل، همان‌گونه كه ترك نماز مجازات جهنم دارد، بى‌توجهى به نيازمندان نيز انسان را به جهنم مى‌كشاند.

در قرآن كريم مى‌خوانيم كه از اهل دوزخ مى‌پرسند: «چه چيز شما را به جهنم افكند». مى‌گويند: «دو چيز ما را به جهنم كشاند: ترك نماز و ترك دستگيرى از نيازمندان».

مٰا سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ* قٰالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ* وَ لَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ (مدثر:42 - 44)

چه چيز شما را به دوزخ وارد ساخت؟ مى‌گويند: ما از نمازگزاران نبوديم و اطعام مستمند نمى‌كرديم.