58
5. زخم زبان
يكى ديگر از زشتىهاى سخن گفتن، زخم زبان است. منظور از «زخم زبان» جراحتى قلبى است كه با سخن
گفتن بر ديگرى وارد مىشود. حضرت على(ع) درباره ضرورت كنترل زبان مىفرمايد:
اللِّسانُ سَبُعٌ، إِنْ خُلِّيَ عَنْهُ عَقَرَ. 1
زبان [تربيت نشده،] درندهاى است كه اگر رها شود مىگزد.
پس زبان بايد در مسير درست تربيت شود و بدون انديشه حرفى زده نشود، چراكه به فرموده حضرت على(ع): «زبان عاقل در پشت قلب اوست و قلب احمق در پُشت زبان او قرار دارد». 2
اين سخن ارزشمند مىرساند كه عاقل سخن نسنجيده نمىگويد، اما احمق هرچه بر زبانش آيد، بدون فكر و دقت مىگويد. پس زبان عاقل از قلب او و قلب احمق از زبانش فرمان مىگيرد.
در حديث ديگر حضرت مىفرمايد:
«حَدُّ اللّسَانِ امضى مِنْ حَدِّ السَّنانِ» 3؛ «برندگى زبان، ماندگارتر از برندگى شمشير است».