69 از تلاشزائران مسلمان براى همسويى و هماهنگى با هم است.
ولى متأسفانه گاه ديده مىشود امتيازطلبى عدهاى، بهويژه خواص، مانع از تحقق اين مهم مىشود. آنها نه تنها روح تعاون و همكارى با ديگران را ندارند، بلكه وظايف و مسئوليتهاى خود را به دوش ديگران مىاندازند.
بىشك وقتى خواص كه الگوى ديگران هستند، درباره همكارى و تعاون بىتفاوت و بهدنبال امتيازطلبى باشند و هيچگونه مشاركتى در امور نداشته باشند، چگونه از افراد عادى مىتوان انتظار داشت كه روحيۀ تعاون و همكارى را تقويت كنند. معصومين(عليهم السلام) با اينكه در عالىترين رتبه و مقام انسانى قرار داشتند، هيچگاه به خود اجازه نمىدادند، كارهايشان را ديگرى انجام دهد؛ براى مثال در احوالات حضرت رسول(ص) آمده است:
در سفرى همراه كاروانى بود، كاروان در منزلى فرود آمد، اهل كاروان در فكر بودند كه خود را به آب برسانند و مقدمات نماز را فراهم كنند. رسول اكرم(ص) بعد از آنكه از شتر خود پياده شد، به آن سو كه آب بود، روان شد. بعد از آنكه مقدارى رفت، بدون آنكه با كسى سخنى بگويد،