137الف) امام، معصوم است؛

ب) در برخى از دعاهايى كه در اختيار داريم، ائمه( عليهم السلام ) به گناه اعتراف نموده و طلب آمرزش و استغفار كرده اند.

چنين به نظر مى رسد كه اين دو گزاره، در تناقض اند؛ زيرا طبق آنچه بيان شد معناى گزاره اول اين است كه جايگاه امامت جايگاهى است كه هيچ‌گونه گناه و اشتباهى از صاحب آن سر نمى زند و مفهوم گزاره دوم آن است كه امام از خداوند طلب آمرزش مى كند و استغفار و آمرزش طلبيدن از خداوند متعال وقتى معنا دارد كه انسان مرتكب گناه شده باشد. با اين توصيف، چگونه مى توان ميان مقام عصمت اهل بيت( عليهم السلام ) و استغفار آنان جمع كرد؟ در پاسخ به اين پرسش يا بايد از عصمت امام دست برداريم يا معنايى براى استغفار ارائه كنيم كه با عصمت منافات نداشته باشد.

از آنجا كه ادلّه عقلى و نقلى بر عصمت پيامبر(ص) و امامان( عليهم السلام ) دلالت دارند، نمى توان معصوم نبودن آن بزرگواران را پذيرفت. پس بايد درباره معناى واژگان «گناه» و «استغفار» مقدارى دقت كرد.

دقت نظر در معنا و انواع گناه

فهم متعارف از واژه «گناه» اين است كه انسان، خواسته واجب خداوند را ترك كند يا چيزى را انجام دهد كه خداوند از آن نهى كرده است. در هر دو صورت، چنين شخصى مرتكب گناه شده و مستحق عذاب است. در فرهنگ قرآنى، گناه عبارت است از: «تجاوز از حدود الهى». اگر كسى از حد و مرزى كه خداوند براى او قرار داده