132«»
آيا رمى از طرف معذورين،نياز به اذن ايشان دارد؟
1-اگر ديگران از رفع عذر معذور،مأيوس باشند، مى‌توانند رمى كنند و اذن لازم نيست؛و اگر نتواند اذن بدهد،اذن معتبر نيست؛آيات عظام:امام خمينى،جوادى، فاضل،نورى؛اذن لازم نيست اگر مى‌دانند منوب عنه راضى است؛آية اللّه بهجت.
2-بايد اذن بگيرند مگر در مغمى عليه و مانند آن آيات عظام:تبريزى،خويى،گلپايگانى،عزالدين زنجانى و اردبيلى؛ولى اگر خودشان بعد از رمى نايب قدرت پيدا نمودند،بنابر احتياط واجب اعاده نمايند؛آية اللّه حكيم.
3-معذور بايد نايب بگيرد و كسى كه قادر به نايب گرفتن نيست ولىّ يا هر كس ديگر به جاى او رمى كند؛ آية اللّه سيستانى.
4-بدون اذن مشكل است؛آية اللّه مكارم.
5-در نيابت رمى از معذور واقعى،اذن لازم نيست؛ آية اللّه شبيرى زنجانى.
6-هرگاه كسى به گونه‌اى مريض است كه نمى‌توان از او اذن گرفت و رمى كرد،در اين صورت اذن گرفتن ساقط است و بايد مسئولين كاروان و يا همراهانش از طرف او رمى كنند؛آية اللّه سبحانى.
7-بايد اذن بگيرند؛آية اللّه شاهرودى و آية اللّه فياض.