153

الْبٰاذِخِ الْعَظِيمِ، سُبْحٰانَ ذِي الْمُلْكِ الْفٰاخِرِ الْقَدِيمِ، سُبْحٰانَ مَنْ لَبِسَ الْبَهْجَةَ وَالْجَمٰالَ، سُبْحٰانَ مَنْ تَرَدّىٰ بِالنُّورِ وَالْوَقٰارِ، سُبْحٰانَ مَنْ يَرىٰ اثَرَ النَّمْلِ فِي الصَّفٰا، سُبْحٰانَ مَنْ يَرىٰ وَقْعَ الطَّيْرِ فِي الْهَوٰاءِ، سُبْحٰانَ مَنْ هُوَ هٰكَذٰا لاٰ هٰكَذا غَيْرُهُ.

شيخ در مصباح المتهجد فرموده: سزاوار است كسى كه اين نماز را بجا مى‌آورد چون از تسبيح فارغ شود زانوها و آرنج‌ها را برهنه نمايد و بچسباند همۀ مواضِع سجود خود را به‌زمين بدون مانع و حايلى و حاجت خود را از خدا بخواهد و دعا كند آنچه مى‌خواهد و در همان حال سجده بگويد:

يٰا مَنْ لَيْسَ غَيْرَهُ رَبٌّ يُدْعىٰ، يٰا مَنْ لَيْسَ فَوْقَهُ إِلٰهٌ يُخْشىٰ، يٰا مَنْ لَيْسَ دُونَهُ مَلِكٌ يُتَّقىٰ، يٰا مَنْ لَيْسَ لَهُ وَزِيرٌ يُؤْتىٰ، يٰا مَنْ لَيْسَ لَهُ حٰاجِبٌ يُرْشىٰ، يٰا مَنْ لَيْسَ لَهُ بَوّٰابٌ يُغْشىٰ، يٰا مَنْ لاٰيَزْدٰادُ عَلىٰ كَثْرَةِ السُّؤٰالِ إِلّاٰ كَرَماً وَجُوداً وَعَلىٰ كَثْرَةِ الذُّنُوبِ إِلّاٰ عَفْواً وَصَفْحاً، صَلّ‌ِ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَافْعَلْ بي كَذٰا وَكَذٰا.

و بجاى كلمۀ «كذا و كذا» حاجات خود را از خدا بخواهد.