85خدا و همسان با خدا نخوانيد - مفهوم خاص خودش را دارد. مفهوم معيّت، گرچه نوعى انضمام و پيوستن به ديگرى است، اما در عين حال مفهومى مستقل است و براى تحقّقش، نيازى به موضوع ديگر ندارد. بنابراين، معيتى كه در آيه از آن نهى شده، به معناى مساوات است؛ يعنى نبايد كسى را در دعا و عبادت با خدا مساوى بدانيد و كسى كه پيامبر صلى الله عليه و آله را مىخواند تا او خدا را بخواند و در نزد او براى حاجاتش شفاعت كند، هرگز او را منضم به خدا نكرده و با خدا برابر ننموده است، بلكه در واقع خدا را مىخواند؛ خدايى كه خود امر كرده و اين حق را به آنها داده است كه از ديگران طلب دعا و شفاعت كنيد. پس منظور از «معيت» در اين آيه، صرف مشاركت در وجود نيست و گرنه بايد تمام دعاها كه در مجالس و محافل و ميان افراد صورت مىگيرد و از غير خدا طلب چيزى مىنمايند؛ مانند «يَا فُلانُ اسْقِنِي» حرام باشد. وقتى اينگونه دعاها از مصاديق مشاركت نبوده و حرام نيست، گفتن: «يَا مُحَمّدُ ادْعُ لِيَ اللّٰه» نيز نبايد حرام باشد.
كوتاه سخن آنكه دعاى «مَعَ اللّٰه» دعاى در عرض دعاى خدا است، نه دعاى در طول آن. بديهى است دعاى اصنام اگر آنگونه باشد كه گفتيم، باز حرام است؛ زيرا خداوند آن را نهى كرده و دعاى اصنام و بتها، خلاف امر خدا و تكذيب پيامبران الهى است. مشركان و بتپرستان،