79مىدانستند، در حالىكه مسلمانان انبيا و اوليا را بندگان خدا مىدانند كه از طرف خدا مأذون و داراى اين مقام شدهاند كه بتوانند شفاعت كنند. حال چگونه ممكن است اين دو نوع شفاعت را با يكديگر مقايسه كرد؟
ثانياً: آيۀ وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ ... تصريح به بت پرستى آنان دارد كه از خدا اعراض كرده و اصلاً مسلمان نبودهاند و دنبالۀ آيه: ...وَ يَقُولُونَ هٰؤُلاٰءِ شُفَعٰاؤُنٰا عِنْدَ اللّٰهِ ... كه عطف بر جملۀ «وَ يَعْبُدُونَ » شده، نشان مىدهد:
معطوف عليه با معطوف، دو چيز هستند؛ زيرا عطف شىء برخودش جايزنيست. پس علت اصلىِ كفرآنها بتپرستى بوده كه چيزهايى را به جاى خدا مىپرستيدند، نه اينكه آنها را واسطه و شفيع قرار دهند.
پاسخ دوم:
1 . اگر طلب دعا از غير خدا، كفر است و شرك و حرام، چرا شخص پيامبر صلى الله عليه و آله از امت خود مىخواست برايش دعا كنند و به آنها مىفرمود:
«صَلّوُا عَليَّ فإنَّ صَلاتَكمْ تَبْلغُنِي...» ؛«براى من دعا كنيد؛ زيرا دعاى شما به من مىرسد.» در جاى ديگر به امت خود فرمود:
«صَلُّوا عَلَيَّ ثُمَّ سَلُوا اللّٰهَ لِيَ الْوَسِيلَة» ؛ «برايم دعا كنيد و از خداوند برايم طلب وسيله نماييد، هركس برايم طلب وسيله نمايد شفاعتم