123
مغلطه كارى مخالفان
ابن تيميه و پيروانش براين باورند كه: «درخواست كمك از غير خدا موجب شرك و كفر است و از غير خدا؛ يعنى از پيامبران و صالحان درگاه خدا نبايد استعانت و درخواست دعا كرد.» براى اثبات اين ادعا دست به مغلطه‌اى زده، مى‌گويند: «اگر شما مى‌دانيد خداوند از همه كس داناتر و تواناتر و نسبت به بندگان از همه كس مهربان‌تر است، پس چرا حاجات خود را از خودِ او نمى‌خواهيد و از ديگران درخواست حاجت مى‌كنيد؟ موحد كسى است كه حاجات خود را تنها از خدا طلب كند نه از غير خدا.»
در پاسخ اين مغلطه و اشتباه‌اندازى بايد گفت:
اولاً: در مقام دعا و درخواست حاجت، كسى از خدا عدول نمى‌كند و به جاى خداوند از غير او طلب حاجت نمى‌كند. تمام كسانى كه دعا و طلب حاجت مى‌كنند، در واقع از خود خدا حاجت مى‌خواهند؛ همانگونه كه پيش‌تر توضيح داده شد، طلب دعا از پيامبران و اولياءاللّٰه، به امر خداى تبارك و تعالى است كه اين مقام و عزّت را به آن‌ها داده است.
ثانياً: اگر درخواست دعا، از غير خدا شرك است و كفر، چرا پيامبر صلى الله عليه و آله با اين‌كه مى‌دانست خداوند نسبت به او داناتر، تواناتر و مهربان‌تر از جناب عمر است، در عين حال وقتى عمر مى‌خواست از مدينه براى عمره به زيارت خانۀ