187و اين نخستين بار بود كه مقدّمات ارتباط پيامبر(ص) با جهان خارج، فراهم مىشد، يعنى وى تا 12 سالگى در يك محيط محدود عربى بتپرست مىزيست و به چرا و نگهدارى شتران عموى خود در اطراف و نواحى مكّه اشتغال داشت...
وى در اين دوران تنها يك كودك يتيم و چوپان بود و زندگى او با هيچ ظرفى از ظروف فرهنگى مرتبط نشده بود و اين سفر غير منتظره بود كه نخستين حادثه را در حيات انسانى اين نوجوان، در ارتباط مستقيم با رسالت آيندهاش بهوجود آورد 1.
كاروان كه به شهر « بصرى » شامات رسيد، مورد استقبال گرم « راهب » قرار گرفت، راهب ضيافت باشكوهى را كه مخصوص مسيحيان بود نسبت به افراد كاروان انجام داد... و سپس راهب مزبور كه تاريخ نام او را « بحيرى 2» ضبط كرده است، ابوطالب را در پنهانى به كنارى خواند و به او گفت:
(هرچه زودتر با پسر برادرت به مكّه برگرد و از شرّ يهوديان نسبت به او حذر باش، وى شأنى عظيم و مقامى بس بزرگ و آيندهاى افتخار آميز دارد 3.