86عافيت دهد. حضرت فرمود: اگر بخواهى دعا مىكنم، واگر خواستى صبر كنى، بهتر است. گفت: دعا كن. پيامبر(ص) به او دستور داد وضوى نيكويى بگيرد و دو ركعت نماز بخواند و اين دعا را بخواند:
«پروردگارا! از تو مىخواهم و به واسطه پيامبرت كه پيامبر رحمت است به تو رو مىكنم. اى محمد! من به سبب تو به درگاه پروردگارم روى آوردم تا حاجتم بر آورده شود. خدايا شفاعت او را درباره من بپذير.»
عثمان بن حنيف گويد: به خدا سوگند هنوز از هم جدا نشده بوديم و حرفهاى ما طول كشيده بود كه او نزد ما برگشت، گويا كه اصلاً بيمارى نداشته است! اين روايت، از صحيحترين روايات است و ترمذى 1 و ابن ماجه آن را حديثى صحيح مىداند. 2
از اين حديث دو نكته استفاده مىشود:
1. مىتوان به دعاى پيامبر توسل جست، به گواهى سخن آن بيمار كه گفت: از خدا بخواه تا مرا عافيت دهد.
2. انسان دعا كننده مىتواند در ضمن دعايش به وجود پيامبر(ص) متوسل شود و اين جواز، از دعايى معلوم مىشود كه پيامبر(ص) به آن دردمند آموخت. هر مسلمانى در مقام دعا مىتواند توسّل به خود پيامبر بجويد و به سبب او به خدا توجه كند.
اصحاب پيامبر(ص) در مقام نيايش و دعا، حتى پس از رحلت