300فقهاى شيعه معتقدند در هر نمازى قنوت و دعا در آن به آنچه نمازگزار بخواهد، مستحب است. شافعى نيز در كتاب اختلاف همين را گفته است.
شايد سجود، از روشنترين مظاهر بندگى و فروتنى و تسليم بنده در برابر خالق باشد و بدين وسيله مؤمن بندگى خود را در پيشگاه خدا ابراز مىكند.
مسلمانان اتفاق نظر دارند كه در نماز، در هر ركعت دوبار سجده واجب است، در اينكه براى چه كسى سجده مىشود نيز اختلافى ندارند، چون همه سجدهها براى خدايى است كه زمين و آسمان و همه هستى برايش سجده مىكنند. اختلاف در چيزى است كه بر آن سجده مىشود و پيشانى بر آن مىگذارند. شيعه اماميه معتقد است كه بايد بر زمين يا روييدنىهاى زمين كه خوراكى و پوشاكى نيستند مثل حصير و امثال آن سجده كرد، مذاهب ديگر در اين مسأله با شيعه اختلاف دارند.
كسى كه در روايات تأمل كند، بىترديد مىيابد كه مسأله جايگاه سجده در نماز دو يا سه مرحله داشته است. در مرحله اول، واجب بوده بر زمين سجده كنند و مسلمانان مجاز به سجده بر غير آن نبودند. در مرحله دوم رخصت سجده بر روييدنىهاى زمين آمد. اگر مرحله سومى بود، مرحله جواز سجده بر غير زمين و آنچه از زمين مىرويد به خاطر عذر و ضرورت بود. به نظر مىرسد اين رخصت پس از دو مرحله ياد شده بوده، چون رسول خدا(ص) به شكايت اصحاب نسبت به گرما توجهى نمىكرد و او و اصحابش با تحمّل گرما و رنج بر زمين سجده مىكردند، ليكن خداوند براى رفع حرج اجازه داد به خاطر عذر يا ضرورت بر جامه سجده كنند.