276«اى حمّاد، اين‌گونه نماز بخوان و به اين طرف و آن طرف نگاه نكن، با دست‌ها و انگشتانت بازى نكن، به طرف چپ و راست يا جلو آب دهان نينداز». ¹

هر دو روايت در صدد بيان كيفيت نماز واجب بر مردم است و هيچ اشاره‌اى در آن‌ها به دست روى دست گذاشتن با همه انواعش نشده است. اگر سنت بود، امام در بيان خويش آن را ترك نمى‌كرد. پس دست روى دست نهادن بدعت است، زيرا وارد ساختن چيزى در شريعت است كه از آن نيست.

به نقل مسلم از عايشه، پيامبر خدا(ص) نماز را با تكبير و قرائت سوره حمد آغاز مى‌كرد و چون ركوع مى‌رفت، سرش را نه بيرون مى‌آورد و نه تو مى‌كشيد، بلكه ميان اين دو حالت بود و چون از ركوع بر مى‌خاست، قبل از سجده كاملاً مى‌ايستاد و چون از سجده بر مى‌خاست، قبل از سجده دوم كاملاً مى‌نشست و در هر دو ركعت تحيت مى‌گفت، پاى چپ را مى‌گسترد و پاى راست را بر آن مى‌نهاد و از نشستن روى دو پاشنه پا و اين‌كه كسى ساعدهايش را مثل درندگان بر زمين بگسترد نهى مى‌كرد و نمازش را با سلام به پايان مى‌برد. ²

اگر دست روى دست گذاشتن سنت مؤكّد يا مستحب بود حتماً پيامبر(ص) آن را مى‌گفت، چون استحباب آن در نظر معتقدانش كمتر از گذاشتن پاى راست روى پاى چپ نيست. اين روايات تبيين كننده