215بود. اگر آن امام در ميان مردم آشكار باشد و با آنان زندگى كند، پيش از آنكه مقدمات و زمينه لازم و مناسب آن فراهم گردد، سرانجام و سرنوشت او سرنوشت پدران بزرگوارش خواهد بود، يعنى شهادت. و پيش از آنكه آن هدف و آرمان بزرگ به دست او تحقق يابد كشته خواهد شد.
در روايات، جهات ديگرى هم براى غيبت او ذكر شده است، همچون آزمايش و امتحان مردم در عصر غيبت، تا معلوم شود تا چه حدّ در راه ايمان و اعتقاد، ثابتقدم واستوارند.
امام مهدى(ع) در سال 255 هجرى متولد شد. بنا بر اين از عمر او هماكنون بيش از يازده قرن مىگذرد. پذيرش اين عمر طولانى با توجه به قدرت مطلقه خداوند، هيچ مشكل نيست. آنان كه طول عمر امام زمان را مشكلى در راه اعتقاد به وجودش مىشمارند، از قدرت نامتناهى خداوند غافلند.
هيچ كس وقت ظهور امام مهدى(ع) را نمىداند. اين حقيقت، مثل هنگام روز قيامت از اسرار الهى است و جز خدا كسى آن را نمىداند.
اگر از مسأله تعيين وقت ظهور امام زمان(ع) بگذريم، بايد گفت رواياتى هست كه نشانههاى كلّى ظهور آن حضرت را بيان مىكند. اين نشانهها دو گونهاند: 1. علايم قطعى و حتمى؛ 2. علايم غيرحتمى.
وجود امام معصوم در جامعه و حضورش ميان مردم، از الطاف بزرگ الهى است، چون او سبب هدايت مردم است.
خود آزمايى