188
ب. اعلميت
امام بايد از همه مردم نسبت به قرآن و سنت و معارف و احكام داناتر باشد، تا امت به آستانه او روى آورند. منصب امامت، مثل منصبهاى دنيوى يك مقام عرفى نيست، بلكه رياست عام براى تدبير امور و دنياى مردم است. لازمهاش آن است كه امام، نسبت به آن چه به وى رجوع مىكنند، از همه داناتر باشد.
ج. برترين مردم
امام بايد از همه امت برتر باشد، چون يا مساوى با مردم است، يا ناقصتر از آنان است، يا برتر از آنان. مطلوب همين سومى است. اولى كه محال است، زيرا اگر همتاى مردم باشد، ترجيح او بر ديگرى براى امامت محال و بىدليل است. دومى هم محال است، چون عقلاً زشت است كه مفضول بر فاضل مقدم داشته شود.
طبق اين حكم و قاعده، امام بايد در دانش و دين، در كرم و شجاعت و همه فضايل روحى و جسمى برتر باشد.
خلاصه درس
گروهى از مردم معتقدند كار حكومت پس از پيامبر(ص) به انتخاب مردم واگذار شده و خليفه به يكى از راههاى زير انتخاب و تعيين مىشود:
1. اجماع مسلمانان؛
2. شوراى مهاجرين و انصار؛
3. بيعت اهل حلّ و عقد.