161

ه. رجعت

رجعت به معناى بازگشت است. در اصطلاح، به بازگشت زندگى به مجموعه‌اى از مردگان پس از نهضت جهانى حضرت مهدى(ع) گفته مى‌شود. اين بازگشت، پيش از فرارسيدن روز قيامت است و بنابراين، سخن از بازگشت و رجعت، از نشانه‌هاى قيامت است. ظهور امام مهدى(ع)، چيزى است، بازگشت حيات به شمارى از مرده‌ها چيز ديگر، همچنان كه رستاخيز هم مسأله سومى است كه بايد همه اين‌ها را از هم تفكيك كرد.

شيخ مفيد گفته است: خداوند، گروهى از امت محمد(ص) را پس از مرگشان، قبل از روز قيامت بر مى‌انگيزد. اين عقيده به آل‌محمد(ص) اختصاص دارد و قرآن هم گواه آن‌است. ¹

سيد مرتضى هم در باره رجعت نزد شيعه مى‌گويد: عقيده شيعه اماميه اين است كه خداوند، هنگام ظهور امام زمان، گروهى از پيروان او را كه پيشتر در گذشته‌اند بر مى‌گرداند، تا به ثواب يارى او و ديدار دولتش برسند. بعضى از دشمنانش هم بر مى‌گردند، تا از آنان انتقام گرفته شود. آن‌گاه پيروان آن حضرت از ديدن ظهور و غلبه حق و برترى حق پرستان لذت مى‌برند. ²

علامه‌مجلسى گويد: رجعت‌مخصوص كسانى‌است كه‌مؤمن خالص‌يا منافقِ محض از امت اسلام باشند، نه از امت‌هاى پيشين. ³ پس