136«من در ميان شما دو چيز نفيس باقى مىگذارم: كتاب خدا و عترتم، چنانچه اگر به آن دو تمسك بجوييد، هرگز گمراه نمىشويد و آن دو از هم جدا نمىشوند تا آن كه كنار حوض كوثر بر من وارد شوند.»
عظمت قرآن و اهميتى كه پيامبر خدا(ص) و مسلمانان از جهات مختلف براى آن قائل بودند، به روشنى نشان مىدهد كه رواياتى كه مىگويد قرآن پس از رحلت پيامبر(ص) گردآورى شده، نادرست است. اضافه بر اين كه قرآن، بزرگترين چيز نزد مسلمانان است و موجوديت و عظمتشان در حفظ و نگهدارى آن خلاصه مىشود و اساس نبوت را هم قرآن تشكيل مىدهد. آيا احتمال مىرود كه شخصيتى همچون پيامبر(ص) اهميتى به گردآورى و نگارش قرآن كريم ندهد؟ يا به كار ديگرى بپردازد و از توضيح كيفيت تنظيم سورهها و آيات غافل شود؟
قرآن به تدريج بر پيامبر خدا(ص) نازل مىشد و آن حضرت گروهى را به نام «كاتبان وحى» معين كرده بود كه آن را بنويسند.
بعضى از سورههاى قرآن يا بخشى از يك سوره، نزد همه مسلمانان وجود داشت و اين در روايات آمده است.
نسبت دادن جمع قرآن كريم به زمان خلفا، توهمى است كه با قرآن و سنت و عقل هم مخالف است و نمىتوان جمع قرآن را به ابوبكر نسبت داد. جمع قرآن در زمان عثمان هم به معناى اجتماع مسلمين بر قرائت واحد است.
اما اين كه گفته مىشود على(ع) قرآن را پس از رحلت پيامبر(ص)